Bazı yollar vardır, haritada kısa görünür ama insanın içinde uzun kalır.

Şavşat–Ardahan yolu bana göre onlardan biri. Hatta biraz daha net söyleyeyim: Motosikletle gidilecek kısa rotalar içinde Türkiye’de ilk ona kesin koyarım. İlk üç mü, bir numara mı, orası biraz gününe, havaya, ışığa ve insanın ruh haline bağlı. Ama bu yolun sıradan bir “iki yer arası geçiş yolu” olmadığını, bir kere üstünden geçen zaten anlar.

Özellikle Şavşat’tan çıkıp Sahara tarafına doğru yükselmeye başlayınca yolun havası değişiyor. Sadece rakım artmıyor, yolun karakteri de değişiyor. Motorun sesi bile başka geliyor insana. Bir tarafta orman, bir tarafta viraj, bir tarafta serinleyen hava.

Bazı rotalarda manzara vardır ama sürüş zevki zayıftır. Bazılarında sürüş güzeldir ama etraf boş kalır. Bu yolda ikisi aynı anda geliyor.

Bence asıl mesele burada.

Sahara tarafında yol başka bir şeye dönüşüyor

Şavşat–Ardahan yolunu güzel yapan şey sadece yeşillik değil. Sahara Geçidi tarafı bu rotanın omurgası gibi. Çam, yani Sahara Geçidi yaklaşık 2470 metre rakıma çıkan bir geçit. Kağıt üstünde bu sadece bir rakam gibi durur ama motosiklet üstünde karşılığı bambaşka.

Çünkü o yükseklik havayı değiştiriyor. Kokuyu değiştiriyor. Yolun sesini bile değiştiriyor.

Şavşat tarafından gelirken yol daha yeşil, daha nemli, daha orman içinden gidiyormuş hissi verir. Ardahan tarafına doğru geçince manzara yavaş yavaş açılır. Yeşilin yerini daha sert, daha çıplak, daha yüksek yayla havası almaya başlar.

Bu geçişi arabayla da hissedersin ama motosikletle başka hissedersin.

Çünkü motosiklette cam yok, kapı yok, klima yok. Havanın soğuması doğrudan üstüne gelir. Çam kokusu varsa onu alırsın. Sis varsa içine girersin. Yolun bozukluğu varsa gidonda hissedersin. Viraj varsa bedeninle dönersin.

Bu yüzden bu rota motosiklet için sadece güzel bir manzara yolu değil, gerçekten sürüş veren bir yol.

Bazı yollar fotoğraf için güzeldir.

Bu yol sürmek için güzel.

Kısa ama dolu bir rota

Şavşat–Ardahan arası öyle günler süren bir rota değil. Zaten güzelliği biraz da burada. Kısa sayılabilecek bir mesafede bu kadar farklı his vermesi kolay iş değil.

Bir yanda Karadeniz’in ormanlı, nemli, gölgeli tarafı var. Diğer yanda Ardahan’a yaklaştıkça daha geniş, daha açık, daha yüksek bir coğrafya başlıyor. Sanki yol bir bölgeden başka bir bölgeye değil de, bir ruh halinden başka bir ruh haline geçiyor.

Ben bu yüzden bu yolu sadece “Şavşat’tan Ardahan’a giden yol” diye düşünmezdim. Bu, başlı başına küçük bir motosiklet rotası. Hatta sırf bu yol için bile plan yapılır.

Tabii burada abartı ile hakkını verme arasındaki çizgiyi iyi ayırmak lazım. “Türkiye’nin en güzel yolu budur, gerisi boş” demek fazla iddialı olur. Türkiye’de çok sağlam rotalar var. Kaçkarlar var, Toroslar var, Ege’nin kıyı yolları var, İç Anadolu’nun bomboş uzun düzlükleri var.

Ama Şavşat–Sahara–Ardahan hattı kısa rota olarak çok özel bir yerde duruyor. Çünkü kısa sürede çok şey değiştiriyor. Yolun başındaki hava ile sonundaki hava aynı değil. Görüntü aynı değil. Sürüş hissi aynı değil.

Motosikletçinin aradığı şey de biraz bu zaten.

Sahara Yaylası ve Karagöl meselesi

Sahara Yaylası, bu yolun “durup bir nefes alma” yerlerinden biri. Motosikletle giderken insan bazen sadece varmak istemez. Durmak ister. Kaskı çıkarmak, eldiveni seleden bırakmak, iki dakika hiçbir şey konuşmadan etrafa bakmak ister.

Sahara tarafı o hissi veriyor.

Hele hava açıksa başka güzel.

Sis varsa başka güzel.

Sisli havada bu yol biraz daha ciddileşir. Manzara azalır ama atmosfer artar. Açık havada uzakları görürsün, sisli havada yolun kendisini daha çok hissedersin. İkisinin de tadı ayrı.

Yalnız sis, yağmur, ani soğuma gibi şeyleri romantize edip geçmemek lazım. Burası yüksek yer. Hava bir anda değişebilir. Motorla gidiyorsan üstündeki mont, lastiğin durumu, fren mesafen, görüşün hepsi önem kazanır.

Güzel yol diye gevşemeye gelmez.

Bu rotaya gelmişken Şavşat Karagöl’den de bahsetmeden olmaz. Karagöl yolun tam üstünde değil ama bu bölgeye gelen biri için güçlü bir sapma noktası. Yine de ben olsam Şavşat–Ardahan yolunu tek başına ayrı değerlendirirdim. Karagöl’ü de “madem geldim, sıkıştırayım” diye değil, mümkünse daha sakin bir zamana bırakırdım.

Çünkü bu coğrafyada her yere uğrayayım dersen yolun tadını kaçırabiliyorsun.

Bazı yerler listeden tik atmak için değil, sindirmek için güzel.

Karagöl de biraz öyle.

Bu yolun ayı gerçeği de var

Şavşat tarafı sadece güzel değil, aynı zamanda vahşi bir coğrafya. Bunu kötü anlamda söylemiyorum. Tam tersine, bu yolun değerini artıran şeylerden biri de bu.

Bölgede boz ayı varlığı bilinen bir gerçek. Hatta Şavşat ve çevresi için ayıların ormanlarda, yayla çevrelerinde ve beslenme alanlarında görülebildiği sıkça anlatılır. Son yıllarda bu konu yerel haberlerde ve doğa araştırmalarında da daha fazla karşımıza çıkıyor.

Bunu korku olsun diye söylemiyorum. “Aman gitmeyin, ayı çıkar” gibi ucuz bir panik dili de doğru değil. Ama doğayı lunapark gibi görmek de ayrı bir saflık.

Özellikle tenha yerde mola verirken, kamp düşünürken, yiyecek kokusu bırakırken, gece orman kenarında fazla rahat davranırken dikkatli olmak lazım. Ayı insan aramaz; çoğu zaman insanla karşılaşmak da istemez. Ama sen onun yaşam alanında olduğunu unutursan iş değişir.

Bu bölgenin güzelliği biraz da buradan geliyor zaten. Her şey evcilleştirilmiş, tabela tabela süslenmiş, kahveci kahveci dizilmiş bir rota değil. Yolun çevresinde gerçekten hayat var. Orman var. Hayvan var. Sis var. Sessizlik var.

İnsan bunu bilince yola daha başka bakıyor.

Hızlı geçme, tadını kaçırırsın

Bu rotada en büyük hata, yolu sadece mesafe gibi görmek olur. Şavşat’tan çıkayım, Ardahan’a varayım, tamam. Olmaz.

Bu yol hızlı geçilecek yol değil. Tamam, virajlar güzel. Motor da insanı dürter. Gaz kolu zaten bazen şeytan gibi davranır. Ama burada zevk hızda değil, akışta.

Viraja girerken yolun kenarına, zemine, karşıdan gelen araca, sis ihtimaline bakmak lazım. Bazı yerlerde manzara insanın gözünü yoldan alır. Asıl tehlike biraz da bu. Çok güzel manzara bazen kötü virajdan daha tehlikeli olabilir. Çünkü insan bakakalıyor.

Bir de yüksek rakım meselesi var. Hava değişince asfaltın karakteri de değişebilir. Sabah serinliği, yağmur sonrası nem, sis, küçük taşlar, yol kenarından gelen toprak… Bunlar motosiklette arabadan daha fazla önem kazanır.

O yüzden bu rota keyif rotasıdır ama hafife alınacak rota değildir.

Ben bu yolu anlatırken “mutlaka gidin” derim.

Ama “aklınızı evde bırakıp gidin” demem.

Bana göre Şavşat–Ardahan yolu motosikletle gidilecek kısa rotalar içinde Türkiye’de ilk ona rahat girer. Hatta bazı günler ilk üçe de girer. Hava açıksa, yol sakinse, sis doğru yerde yakalarsa, motorun sesi de insanın içine oturursa bir numara bile dersin.

Bu biraz kişisel bir değerlendirme, kabul. Ama her güzel rota zaten biraz kişiseldir.

Kimi deniz kenarı ister.

Kimi uzun düzlük sever.

Kimi viraj arar.

Kimi dağ yolunda kendini bulur.

Benim gözümde bu yolun gücü, kısa mesafede çok karakter göstermesi. Şavşat’ın yeşil tarafını alıyor, Sahara’nın yüksekliğinden geçiriyor, Ardahan’ın açık ve sert havasına bırakıyor. Üstelik bunu yaparken motorcuyu sadece izleyen değil, yolun içinde olan biri haline getiriyor.

Sana sadece güzel manzara göstermez. Hızını ayarlar, dikkatini toplar, bazen üşütür, bazen susturur, bazen de “iyi ki buradan geçmişim” dedirtir.

Şavşat–Ardahan yolu da tam olarak bunu yapıyor.

Bu bloga yeniden yazı yazmak tuhaf bir his.

Tuhaf ama güzel.

Çünkü en son ciddi ciddi yazı yazdığım zamanlar 2014 civarıydı. Bunu söyleyince insan bir duruyor. 2014 dediğin sanki çok uzak değilmiş gibi geliyor ama aradan bayağı zaman geçmiş. O zamandan bugüne internet değişti, telefonlar değişti, yazı yazma biçimi değişti. Ben de aynı kalmadım tabii. İnsan yıllar içinde ister istemez başka bir yere geliyor.

Bu blog benim için aslında bir hobi olarak başlamıştı. Büyük hesaplarla, büyük planlarla açılmış bir yer değildi. Bir şeyler yazayım, paylaşayım, kendi kendime internette küçük bir iz bırakayım diye başlamıştım. O zaman blog yazmak daha sade bir şeydi. Şimdiki gibi her şeyin algoritması, görseli, arama motoru hesabı, sosyal medya ayağı bu kadar insanın üstüne gelmiyordu.

Yazıyordun. Yayınlıyordun. Bazen biri okuyordu, bazen kimse okumuyordu. Ama yine de güzeldi.

Şimdi yıllar sonra buraya yeniden dönünce eski bir defteri açmış gibi oldum. Bazı şeyler tanıdık, bazı şeyler uzak. Blogger paneline bakınca bile insan geçmişe gidiyor. Bir yandan “ben buraları biliyorum” diyorsun, bir yandan da “vay be, aradan ne kadar geçmiş” diye düşünüyorsun.

Teknoloji değişti, yazının hali de değişti

2014’te internet bugünkü internet değildi. Sosyal medya vardı ama bugünkü kadar her şeyin merkezine oturmamıştı. Telefonlar bugünkü kadar güçlü değildi. Yapay zekâ ise çoğumuz için daha çok filmlerde, haberlerde veya uzaktan izlenen teknoloji konularında geçen bir şeydi.

Bugün ise yazı yazarken bile yapay zekâdan destek almak mümkün. Fikir toparlarken, konu araştırırken, metni düzenlerken artık bambaşka araçlar var. Bu tarafı görmezden gelmek olmaz.

Ama ben bu konuda biraz temkinliyim.

Teknoloji üretmeyi kolaylaştırdı, evet. Eskiden saatlerce uğraştığın bazı işleri bugün daha hızlı yapabiliyorsun. Bir konuyu toparlamak, eksikleri görmek, yazıyı düzenlemek daha rahat. Bu iyi tarafı.

Bir de öbür tarafı var. Her şey biraz fazla hazır hale geldi. Cümleler düzgün, başlıklar parlak, metinler temiz ama bazen içinde insan yok. İnternette yazı çok, ama gerçek ses azalmış gibi geliyor bana.

Benim bloga yeniden dönme isteğim biraz da burada başlıyor sanırım.

Çünkü bilgiye ulaşmak artık zor değil. Asıl mesele o bilgiyi nasıl gördüğün, kendi hayatından nereye koyduğun, ne hissettiğin. Blog yazısını hâlâ değerli yapan şey de bu bence. Yoksa kuru bilgi her yerde var.

Ben de eski ben değilim

2014’teki benle bugünkü ben aynı değilim. Bunu kabul etmek lazım.

O zaman başka imkanlarla yazıyordum, bugün başka imkanlarla yazıyorum. Maddi güç değişti, hayat şartları değişti, bakış açısı değişti. Yaş aldıkça bazı şeylere daha farklı bakıyorsun. Eskiden heyecanlandığın şey bugün aynı yerden heyecanlandırmıyor belki. Ya da yine heyecanlandırıyor ama artık başka bir gözle bakıyorsun.

Eskiden blog yazmak benim için daha çok merak ve heves işiydi. Bugün yine heves var ama yanında biraz daha bilinç var. Ne yazmak istediğimi, neyi yazmak istemediğimi daha iyi biliyorum.

Bir de insan bazı hobileri bıraktığını sanıyor ama aslında tamamen bırakmıyor. Sadece ara veriyor. Yazmak da benim için biraz öyle olmuş. Yıllarca kenarda durmuş. Şimdi tekrar elimi uzatınca hâlâ orada olduğunu gördüm.

Bu hoşuma gitti.

Yapay zekâ yardımcı olabilir ama yazının sahibi insan olmalı

Bugün blog yazmaya yeniden başlarken yapay zekâyı yok sayamam. Artık hayatımızda. Yazı yazarken de, fikir toplarken de, araştırma yaparken de destek olabiliyor.

Ama benim için çizgi net.

Yapay zekâ yazıya yardım edebilir ama yazının sahibi insan olmalı. Çünkü blog dediğin şey sadece bilgi dizmek değil. Kişinin kendi bakışını, kendi hissini, kendi yorumunu koyduğu bir yer.

Yapay zekâ cümle kurar, düzen verir, fikir açar. Ama “ben bunu niye yazıyorum?” sorusunun cevabını veremez. O cevap insanda kalmalı.

Ben bu blogda teknolojiden faydalanmak istiyorum ama yazının ruhunu kaybetmek istemiyorum. Fazla pürüzsüz, fazla temiz, fazla hazır metinler bana biraz soğuk geliyor. Eski blogların bazen acemice ama samimi bir tarafı vardı. Bence o taraf tamamen kaybolmamalı.

Yazı kusursuz olmak zorunda değil. Biraz insan gibi durmalı.

Bu blog hala bir hobi

Bu bloga yeniden dönmemin en güzel tarafı bu aslında. Buraya bir mecburiyet gibi dönmüyorum. Bir hobiye geri dönüyorum.

Yıllar önce de böyle başlamıştı. Bir şeyler yazmak, paylaşmak, kendi kendime düşünmek, bazen teknoloji hakkında konuşmak, bazen günlük hayattan bir şey anlatmak… Bunlar bana iyi geliyordu.

Şimdi yine aynı hissi arıyorum.

Evet, zaman değişti. Blog yazmak eskisi kadar göz önünde olmayabilir. İnsanlar daha çok sosyal medyada, kısa videolarda, hızlı tüketilen içeriklerde. Ama blog yazısının hâlâ ayrı bir yeri olduğunu düşünüyorum. Çünkü burada acele biraz daha az. Bir konuyu daha sakin anlatabiliyorsun. Kendi cümleni kurabiliyorsun. Yazı orada duruyor. Bugün okunmasa yarın okunuyor.

Bu tarafı seviyorum.

Blog biraz eski usul kalmış olabilir. Ama her eski şey kötü değildir. Bazı eski şeylerin tadı başka olur. İyi demlenmiş çay gibi. Her şey değişir ama onun yeri yine ayrı kalır.

Yeniden başlamış olmak bile güzel

Bundan sonra bu blogda ne kadar düzenli yazarım, hangi konulara daha çok girerim, nasıl bir akış olur, bunu zaman gösterecek. Büyük vaatler vermek istemiyorum. Çünkü hayatın ne getireceği belli olmuyor. Zaten yıllar önce yazmayı bırakmış biri olarak “artık şöyle yapacağım, böyle yapacağım” diye büyük konuşmak biraz komik olur.

Ama şunu biliyorum: Yeniden yazmaya başlamak bana iyi geldi.

Teknoloji hakkında yazarım, yapay zekâdan bahsederim, kullandığım cihazları anlatırım, bazen şehirlerden, bazen gündelik hayattan söz ederim. Belki eski blog havasına yakın yazılar çıkar. Belki zamanla başka bir dil oluşur. Bunu çok zorlamadan görmek istiyorum.

Çünkü bu blogun benim için en güzel tarafı hâlâ hobi olması.

Bir şey üretmek, yazmak, düşünmek, paylaşmak… Bunlar insana iyi geliyor. Aradan yıllar geçse de bu değişmemiş.

2014’ten bu yana teknoloji değişti, internet değişti, hayat şartları değişti, ben değiştim. Ama eski bir hobiyi yeniden hatırlamak güzelmiş.

Şimdilik en önemlisi bu.

inFAMOUS, PS 3'e damga vuran yapımlardan bir tanesiydi ve Cole'un macerası da konsolun ömrüyle sınırlanmış kaldı. Neyse ki tamamen aynı vaziyet seri için bahis konusu değil, inFAMOUS serisi Second Son ile son konsolda, yeni bir kahraman, yeni güçler ve yeni bir serüven yoluna devam edecek. Second Son, inFAMOUS 2`de geçmişte yaşanan olayların 7 yıl sonrasında geçiyor. Hafızanızı biraz zorlarsanız Cole oyunun 'iyi' nihayetinde John White’ı, nam-ı değer Beast'i yenmek için RFI'yı aktif ederek büyük bir patlamaya  sebep olmuştu, fakat bu patlama, hususi güçlere malik olan Conduit'leri tümüyle yeryüzünden yok etmeyi beceremediği gibi, bu topluluğun karşısında ‘Department of Unified Protection’ (DUP) adlı, devlet destekli yeni bir birliğin de oluşmasına sebep oldu. Second Son'da ise Conduit'lerin biyo-terörist duyuru edildiği ve DUP birimi tarafından pür dikkat izlenildiği, kısacası yok edildiği bir dünyaya kendimizi buluyoruz. Bu defaki kahramanımız Delsen Rowe, ilk etapta Cole kadar karizmatik biri olarak gözükmese de, elinde bulundurduğu güçlerle Cole'un fazlasıyla önünde bir görünüş sunuyor. Second Son ilk başta duyurulduğunda Rowe'un gücü duman kaynaklı olarak tanıtımı yapılmıştı, fakat daha sonrasında Rowe'un önemli gücünün başka Conduit'lerin ortadan kaldırmak olduğu anlaşıldı.

Kısaca Cole'da sadece elektrik güçlerinde uzmanlaşmak mecburiyetindeyken, bu sefer yanı başımızda fazlasıyla geniş bir yelpaze bulunuyor. Rowe oyun boyunca 'Duman' ve 'Neon' güçleri de dahil dört değişik gücü elinde bulunduruyor ve oynanış da bu güçlere bağlı olarak şekilleniyor. Mesele, duman gücünüz havalandırma borularından ilerleyerek saniyede bir apartmanın ilk katından çatısına çıkmanıza imkan verirken, neon gücünüz sebebiyle tamı tamına ışık hızında değilse bile, ışık tarzında çevrede hür bir şekilde koşuşturabiliyorsunuz. Güçlerinizin kullanımı şüphesiz ki dövüşürken de değişiklikler oluşturuyor. Mesele duman gücünüzde dövüşürken Rowe zincirini Kratos'un kılıçları gibi kullanırken, uzaktan taarruzların ağırlıklı olarak bulunduğu Neon gücünde ise, Rowe zincirini büyük bir ışın kılıcı gibi kullanıyor. Oyun boyunca bir güce yoğunlaşıp o güçte baştan sona kariyer yapabileceğiniz gibi, Rowe'u birden daha çok güçte kaliteli duruma getirme olanağınız da bulunuyor. Hatta kariyer ilerlemesinde, az sonra bahsedeceğimiz karma sisteminin de etkisi epey çokça, zira Rowe'un iyi veya kötü olma durumuna bakılırsa farklı farklı güçleri kullanabiliyorsunuz.

Second Son PS4 için tanıtılıpta da, PS3'e yayınlanmayacağı açıklaması yapıldığında yapımcılara azcık tepki oluşmuştu, fakat oyunu oynamaya koyulduğunuz ilk anda Second Son'ın hakiki bir PS4 oyunu olduğunu farkına varıyorsunuz. Sucker Punch önümüze rengarenk bir Seattle ile piyasaya çıkarılmış. Tabiki yeni nesle taşınan sadece şehrin modellemesi de değil. Bir inFAMOUS oyununun öne çıkan önemli taraflarından biri de, sahip olduğumuz güçlerimiz nedeniyle çevrede çokça ışık efektinin kullanılmış olması. Oyun bu yönden serinin üstüne katarak ilerlemiş. Rowe'un kollarını tıpkı lava evirerek yapmış olduğu hareketler olsun, neon güçlerinin kullanımı esnasında kendini gösteren renk cümbüşü olsun, her şey oldukça başarılı. Grafiklerdeki kalite yalnız ışık efektleriyle de sınırlanmış değil. Karakter modellemelerinden tutun da, kaplamalara, parçacık efektlerine ve ara videolardaki çizimlere kadar tümüyle Second Son, ben yeni nesile geldim diyor. Fakat tabiki göz ardı edilebilecek, birtakım kaplama yetersizlikleri veya seyrek de olsa cisimlerin birbir içine geçmesi gibi küçük bozukluklar de yok değil.

Second Son'ı oynamak için, serinin evvelki oyunlarını oynamanıza gerek yok. Söylediğimiz gibi yanı başımızda yeni bir serüven mevcut, fakat bu şu anlama gelmiyor ki inFAMOUS serisi yeni nesilde köklerinden ayrılmış. Oyun arz edilen kent atmosferi olsun, yaptığımız görevler olsun, serinin evvelki yapımlarını epey andırıyor. Eğer evvelki inFAMOUS oyunları hoşunuza gittiyse, genel özellikleri itibariyle serinin ruhuna bağlı kaldığı için, Second Son da sizi düş kırıklığına uğratmayacaktır. Yalnız yeni güçlerin beraberinde, oyunun çok daha tempolu bir durum aldığı da ayrı bir hakikat ki, bu vaziyet çoğu oyuncunun çok daha beğenisini kazanacaktır. Rowe'u kontrol ettikten sonra, evvelki oyunlara geri dünüş yaptığınızda, karakter hareketleri olsun, savaşlar olsun, Cole'un azcık hantal kaldığını gözlem yapabiliyorsunuz.

Son zamanlarda sosyal medya kullanan kişi sayısının artış göstermesine bağlı olarak daha yeni akımlarda oluşmaya başladı. İnsanoğlu bundan böyle kullanmış olduğu sosyal medya hesaplarında yalnızca yazı ve sıradan resimler paylaşmanın aksine değişik şeyler denemenin arayışına girdi. 2013 yılında oxford üniversitesi tarafından yılın kelimesi seçilen ve ingilizce sözlüğe dahil edilen selfie kelimesi bunlardan yalnızca biri.

Peki bu selfie manası nedir?

Selfie kelimesi köken olarak ingilizce bir sözcük ve self + ie eklerinin türetilmesinden oluşturulmuş. Self kelimesinin Türkçe anlamı kendi,bireysel manasına geliyor.Selfie ise rastgele bir kimsenin bir yeni nesil telefonuyla yahut fotoğraf makinesiyle kendi fotoğrafını çekmesini ve sosyal medyada paylaşılmasını ifade etmektedir.(Bkz. Vikipedi) Bu tanımlama azcık saçma olacak fakat, bunu gerçekleştirebilmek için bir tane fotoğraf makinasına yada kamerası bulunan bir telefona sahip olmanız yeterli. Elinize makinayı alıp kendinizi hangi açıdan karelemek istiyorsanız o şekilde çekiyorsunuz. Normalde tek bir kişinin yalnızca kendini fotoğraflamasıyla meydana çıkan bu akım, şuanda insanların ailesiyle beraber veya sevdiği insanlarla kendini tamamen aynı karede fotoğraflamasıyla çok farklı bir çizgi kazandı.

Selfie nasıl popülerleşti?

Bu vaziyeti de şu şekilde anlatabiliriz. Dünyada çoğu ün kazanmış kişilerin bu şekilde sevdiği inanlarla birlikte yada kendini selfie çekmesi ve bu fotoğraflarıda sosyal medya hesaplarında paylaşması selfie nin bu kadar kısa sürede popülerleşmesine öne çıkan önemli etken diyebiliriz. En son 2014 oscar ödül töreninde sunucu Ellen DeGeneres’in kendini ünlülerle birlikte çektiği sefie yi twitter hesabına yüklemesiyle fotoğraf 2 milyondan daha çok kez retweet edildi. Ülkemizde ise daha yeni popüler olan akım, bakalım sonraki günlerde ne gibi durum alacak.Yazımıza sonlandırırken size aşağıda yüklediğim gezi olayları selfie fotoğrafıyla baş başa bırakıyroum.

Satılık Domainler

Domain ismi - Kayıt Tarihi - İstenilen Fiyat

googleceviri.com              3 Şubat 2009      250 TL
tabletbilgisayarlar.com    28 Ocak 2010    250 TL
tabletbilgisayar.org          28 Ocak 2010    250 TL
tabletbilgisayar.net          28 Ocak 2010    250 TL
hdbelgesel.com                 29 Kasım 2008  250 TL
cepfm.com                         2 Haziran 2013   250 TL
sivilajans.com                   22 Mart 2014     250 TL
cepokey.com                                               500 TL

İletişim: sedathut@gmail.com
Cep: 0541 972 18 56

Newton'ın sahnesi büyük bir hitti, 200 yıldan fazla sahne ışığından keyif aldı. 20. yüzyılın başlarında Newton'ın sahnesini temellerinden sarsan fikirler yükseldi. Bu fikirler İsviçre patent ofisinde çalışan genç bir memurundu, adı Abbert Eistein'dı. 

Eistein 1800 lerin sonunda elektrik çağının şafağında yaşadı. Elektrik gücü kentleri aydınlatıyordu. Newton'ın asla hayal edemeyeceği yeni teknolojiyi yükseltiyordu. Bütün bu gelişmeler Eistein çocukluktan beri cezveden bir şeyden faydalanıyordu. Işıktan... Ampuller ve sokak lambaları değil ışığın kendi doğasındn. Einstein ışığın belli tuhaf bir özelliğinden, hızından büyülenmesi Newton'ın uzay resmini ters çevirecekti. Nasıl olduğunu görmek için bir araba örneği vermek istiyorum. 

Araçta 30 km civarı seyrediyoruz. Daha fazla gitmek için sürücünün bir tek gaza basması yeter. Bu şekilde taksinin hızı değişir. Siz bu değişimi hissedebilir aynı zamanda hız göstergesinde veya radar hız işaretlerin birinde görebilirsiniz. Şimdi hayal edin elinizde taksinin hızını değil, fardan çıkan ışığın hızını ölçen bir radar var. O tabela ışığın saatte afallatıcı hızla 1.079.252.850 hızla gittiğini ölçerdi.

Taksi hareket ettiğinde ışık hızının da arabanın hızı oranında arttığını düşünürsünüz. Nede olsa hareket eden taksinin ışığa ekstra itiş vereceğini düşünürsünüz. Ancak sürpriz şekilde düşündüğünüz gibi olmaz. Radarlar, tabelalarımız veya her ışık hızı ölçer saatte 1.079.252.850 metre  gösterir, taksi hareket etsin etmesin...

Peki ışık hızının her ölçümü nasıl hep aynı çıkar?

Bir duvara koşarsanız, size durduğunuzdan daha hızlı gelir. Işıkta bu doğru değildir. Işığın hızı herkes için aynıdır bu gerçekten de sıra dışıdır. Einstein bu karışık bulmacaya şöyle bir mantık geliştirdi. Işığın sadece etraftaki uzayın ölçüsü olduğunu bilen Einstein çok çarpıcı bir fikir önerdi.  Uzay ve zaman tam doğru miktarı sürekli ayralayarak birlikte çalışabilir. Böylece hızınız ne olursa olsun ışık hızınızı ölçtüğünüzde her defasında 1.079.252.850 metre çıkar.

Işığın mutlak kalitesine göre de, zamanın mutlaklığı, uzayın mutlaklığı bitmeliydi. Bu ikisi bir birlerinin içinde eriyecek bir biçimde göreli olmalıydılar. Uzayın ve zamanın esnek olması kulağa yabancıysa bunun tek nedeni günlük yaşamda onu hareketli görecek kadar hızlı hareket etmeyişimiz. Bindiğiniz taksi eğer ışık hızına yakın hareket etseydi efektler artık gizli olmazdı. Mesela ışık hızına yakın geçtiğim caddenin köşesinde olsanız uzayın uyum sağladığını görürsünüz.  Taksim sadece bir kaç cm görünür.  Ayrıca aracın dışındaki kişi saatin çok yavaş tiktakladığını duyar, ancak aracın içindekinin bakış açımdan saatin normal çalışıyor ve oradaki uzay her zaman ki gibi normal gözüküyor. Taksiden dışarıya bakıldığında ise, uzayın çılgınca uyuşuklaştığı görülür. hepsi ışık hızı sabit tutmak için...

Yani Einstein'na göre ne uzay ne zaman artık sabit ve mutlak değil. Bunun yerine hareketle birleşip tek bir varlık oluşturuyorlar ve bunun adı da Uzay Zamanı.

Neden olayların geri sayımını hiç görmeyiz? Fizik kurallarına göre böyle bir şey olabilir.

Dünyamızın bir şeylerle dolu olduğunu düşünürüz. Mesela binalar ve arabalar, otobüsler ve insanlar ve bu dünyanın herhangi bir yerinde olduğunda çok daha farklı örnekler verebiliriz. Gündelik hayatımızı oluşturan onlarca şey kadar önemli olup çok daha gizemli başka bir şey var; uzay, yani bunca şeyin var olduğu yer.

Neden bahsettiğimi anlamanız için bir anlığına duralım ve hayal edelim. Bunca şeyi kaldırsanız ne olur. Hepsini kastettim. insanları, arabaları ve binaları ve sadece dünyada bulunanları değil dünyanın kendinide. Bütün gezegenleri ve yıldızları ve galaksileri kaldırırsanız ne olur? Üstelik sadece büyükleri de değil, minik olanları gaz ve tozun son atomuna kadar. Bütün bunları kaldırırsanız ne olur, geriye ne kalır. Pek çoğunuz hiç bir şey der. Doğruyu bilmiş oluruz ama tuhaf bir şekilde yanılmışta oluruz. Geriye boş uzay kalır ve anlaşıldıki boş uzay hiç bir şey değil o bir şey. Kendine özgü özelikleri yaşamımız kadar gerçek bir şey.

Aslında uzay o kadar gerçek ki bükülebiliyor, uzay kıvrılabiliyor ve dalgalanabilir. Boş uzay o kadar gerçek ki etrafımızdaki  her şeyin şekillenmesine yardımcı oluyor ve kozmozun kumaşını oluşturuyor.

Birçoğumuz uzayı düşündüğümüzde dış uzayı düşünürüz. Çok çok uzaklarda bir yeri, ama uzay aslında her yerdedir. Ona evrenin en bol şeyidir diyebilirsiniz. En minik şeyler bile mesela atomlar, sizin ve benim etrafta gördüğümüz her şeyin ana maddesi atomlar bile neredeyse tamamen boş uzaydır.

Dünyanın en büyük binasının camını çeliğini her şeyini yapan içindeki atomlar bile bütün boşluğu alsanız elinize ufak bir şey kalır, bir pirinç tanesi kadar ama ağırlığı yüz milyonlarca kilo olur. Geri kalanı sadece boş uzaydır.

Nokia kısa bir süre önce Lumia 928 tanıtımını yaptı. Nokia‘nın yeni amiral gemisi Lumia 928'i Londra’da yapılan etkinlikle tanıtıldı. Lumia 928, özellikle ince tasarım, ekran kalitesi ve fotoğraf çekimi, açısından 2013 yılının en akıllı telefonlarından birini mobil pazarına sunuyor.

Nokia'nın eski modeli olan Lumia 920 ile aynı kameraya sahip olup, zaten 920 modeli mekanik görüntü sabitleme teknolojisiyle güzel videolar kaydedip, kaliteli fotoğraflar çekebiliyordu. Bu nedenle kamera mekanizmasını geliştirme gereği duymadılar. Ayrıca Lumia 938 ışıkta yüksek çekim performansı ile bu açıdan rakip telefon modellerinin çok üstünde diyebiliriz.

Nokia Lumia 928 telefonu, Lumia 920′ye oranla hem şık, hem ince, hem de hızlı.

1GB RAM, 2000mAh batarya, entegra kablosuz şarj çipi, Polikarbonat yekpare kasaya sahip olan Lumia 928′de 4,5 inç boyutlu 1280×768 piksel çözünürlüklü PureMotion HD+ OLED ekran, 1,5GHz çift çekirdekli Snapdragon S4 işlemci, NFC bağlantısı ve 1,2MP ön kamera / 8,7MP arka kamera yer alıyor.

2013 yılının bu yeni telefonu Lumia 920′nin aynısının iyi ekranlı ve ince gövdeli versiyonu olarak nitelendirilebilir.

Nokia yeni ürününü büyük bir heyecanla tanıtsa da eski modelini çok fazla geliştiremediğini görüyoruz, bunun yanında Samsung ve iPhone'nin de aynı durumla karşı karşıya kaldığını düşünürsek, teknoloji sevenlerin Nokia Lumia 928'a şans tanıyabileceğini düşünebiliriz.

Çok ayrıntılı olmasa da tanıtım videosunu izlemenizi tavsiye ederim.

Canımız sıkılınca ciddi paralar verip aldığımız Android uygulamalarını destekleyen cep telefonlarımıza vakit geçirebileceğimiz uygulamalar indirip eğlenmek veya işe yarar uğraşlar yapmak isteriz. Şüphesiz her insanın işine yarayan uygulamalar vardır ama genel olarak herkes oyun sever ve benimde sevdiğim aradığım uygulama çeşidi mobil oyunu. Birazda basketbol seviyorsanız yazıda ilacınızı bulmuş olabilirsiniz.

Google Play'de işe yarar uygulama bulmak ve uygulamalar hakkında doğru ön fikir edinmek çok kolay olmasa gerek. Hangi oyunu beğeneceğinizi önceden kestirmek zor. Popüler oyun indirdiğinizde sevmeyebilirsiniz veya canınız çok çabuk sıkılabilir. İşte bende bir kaç oyun denedim ama en sevdiğim Basketball Shoot oldu.

Google Play Vitrini tarafsız şekilde insanların sevebileceği mobil uygulamaların yer aldığı  bölüm. Androidte yeni uygulamaları denemek istiyorsanız kesinlikle bakmadan geçmeyin derim. İşte Google Play Vitrininde gördüğüm Android Basketbol oyununu denemek amacıyla telefonuma yükledim. Basit gibi gözükse de, insanı sürüklediğini söyleyebilirim. Oyun kısa sürüyor ama bu oyundaki heyecanı azaltmıyor çünkü ilerledikçe zorlaşıyor, bazen basketbol oyununda level atlamak şans gerektiren bir faktöre bağlı olabilir.

Android Basketbol oyunu grafiklerle güzel diyorsanız, beğenmeyebilirsiniz, Basketball Shoot oldukça sade. Bazılarında güzel grafiklerle oluyor ama mobil oyunda bana göre grafik önemli değil bunun en büyük nedeni bu oyunları  konsolla oynama imkanınız yok, cep telefonunun kendisiyle ki çoğu zaman telefonu sağa sola haerket ettirerek veya parmaklarımızla ekrana yaptığımız hareketlerle oynanıyor. Hal böyle olunca Google Play'den indirdiğimiz oyunları sevmemiz için oyun tasarlayan firmaların buna dikkat çekerek hazırlayıp önümüze sunduklarını daha çok beğenmemiz doğal.

Zafer elde etmek istiyorsanız sadece basketbol topunu el hareketiyle topun gideceği yönü belirlemeniz ve ekrandan parmağınızı çekmeniz yeterli. Yani oyunun içinde rakibiniz yok, direk potaya atmış olduğunuz toplar var.

Oyunun her levelde size 10 top veriyor. Level sonu sıfır basketbol topu sayısına düşmediğiniz sürece bir sonraki levele geçmeye hak kazanıyorsunuz, basket atışını eğer çembere değdirmeden direk filenin içerisine sokarak gerçekleştirirseniz +2 top daha kazanıyorsunuz. Böylelikle atamadığınız topları telefi etme şansı buluyorsunuz. Öyle sanıyorum ki rekorum 16. level, en fazla 15 dk sürmüştür. Basketball Shoot oyununu oynamaya yeni başlayan kişiler öyle sanıyorum 7-8. levelleri geçmek için ciddi atış tecrübelerine sahip olmaları gerekiyor.

Rekor skorlar almayı başarırsanız her defada yeni basketbol topları kazanmış oluyorsunuz. Gerçi topların basket atmada yararlarını ben tam olarak çözebilmiş değilim.

Android telefonunuzla basketbol oyununu oynamak için parmağınızın ekranda kesinlikle kaymaması gerekiyor. Atışların gerçekleşmesi için topa yön vermek istiyorsanız telefonun ekranına parmağımızı dokundurduğumuzda özellikle uzak mesafe atışında yön verme hassasiyet kazanıyor ve küçük bir titreşim basket kaçırmanıza neden olabiliyor. Parmak ucu biraz nemli olsa iyi olur. Ben genelde tükürükle sorunu gideriyorum.

Gmail hesabınızla giriş yapıp Google Playdan oyunu hesabınıza kayıtlı cep telefonuna ücretsiz yükleyebilirsiniz.

Arkadaşlarınızı düşündürerek şaşırtmak istiyorsanız, bu soruyu onlara sormanızı tavsiye ederim. Bu kitabı okuyun ve hayata farklı bakın.

"Aferin," dedi Doc ellerini yine kavuşturarak. "Seninle benim aynı gün doğma olasılığımız nedir?"

"Binde 3 civarında."

"Normal insanlara, bu sonuca nasıl ulaştığını açıklar mısın?"

"1'İ 365'e bölerek."

"Aferin. Hepimiz yılın 365 gününden birinde doğduğumuza göre seninle benim aynı günde doğma olasılığım 365'de 1." Doc dönüp tahtaya yazdı:

1/365 = 0.003 = 0.3%

"Herkes bunu anladı mı?" "Tamam, o zaman bizim aynı günde doğmadığımız konusunda iddiaya girmek istesem bunu kabul ederdin heralde, değil mi?"

"Evet."

"Bu akıllıca bir iddia olurdu; büyük olasılıkla da kazanırdın. Benim doğum günüm 9 Temmuz. Seninki ne?"

"18 Ekim."

"İşte. Demek ki aynı günde doğma olasılığımız 365'te 1; doğmama olasılığımız ise 365'te 364'tü. Şimdi bu sınıftaki başka hiçkimseyle doğum gününün aynı olmama olasılığının ne olduğunu söyle bana."

Caine bir an düşündü, sonra başını kaldırdı. "Yüzde 14.9."

"Doğru, peki bu sonuca nasıl ulaştığını açıkla.

"Eğer sınıftaki herhangi biriyle aynı günde doğmuş olma olasılığımı hesaplamak istersek, ilk önce sınıftaki59 kişiyle aynı günde doğmadığım olasılığını hesaplamam gerekir. Yani (364/365)^59. Bu da sınıftaki herhangi biriyle aynı günde doğmadığım hesabını, 59 kere kendiyle çarpmak demek."

Caine konuşurken Doc yazıyordu.

Olasılık (herkesin farklı bir günde doğduğu) =

(364/365)^59 = %85.1

"Bu yüzden de," diye devam etti Caine, "bu sınıftaki kimseyle aynı gün doğmadığım olasılığı yüzde 85.1 ise; o zaman aynı gün doğduğum olasılığı da yüzde 14.9'dur."

Olasılık (aynı gün) = 1 - olasılık (farklı gün)

=%100 - %85.1

=%14.9

"Şimdi, geriye dönelim bakalım. Seninle aynı gün doğmadığımızı biliyoruz. Peki, ikimizin de bu sınıfta başka hiçkimseyle aynı günde doğmamış olma olasılığı nedir?"

Caine boğazını temizledi. "İlk önce benim kimseye aynı günde doğmadığım olasılığını hesaplarız -bunun %85 olduğunu biliyoruz zaten- sonra da aynı hesabı sizin için yaparız, ayrıca aynı günde doğmadığımızı da dikkate alırız."

"Gel de göster ne demek istediğini."

"Peki," dedi Caine sınıfa dönerek. "Ne diyordum... evet Doc'un ve benim doğum günlerimiz aynı gün değil. Bizimle aynı günde doğmuş başka birinin olma olasılığını hesaplamak için, ilk önce Doc'un sınıftaki başka biriyle aynı günde doğmuş olma olasılığının ne olduğunu hesaplamak gerekir. Birazz önce yaptığımız hesabı yapıyoruz, ama bu sefer 363'ü 364'e bölüyorum. Neden? Çünkü Doc'un benimle aynı günde doğmadığını biliyoruz zaten. O zaman bir günü eledim. Bunu da 58 kişiyle ele alıyorum, 59'uncu benim. Bu yüzden de Doc'un sınıfta başka herhangi biriyle aynı günde doğmamış olma olasılığı yüzde 85.3."

Olasılık (Doc- farklı bir günde) = (365/364)^58

= %85.3

"Şimdi, bizim ikimizin de kimseyle aynı günde doğmamış olma olasılığını hesaplamak için, iki olasılığı birbiriyle çarpacaksınız."

Olasılık(Caine ve Doc - herkesten farklı günler) =

= Olasılık(Caine farklı) * Olasılık(Doc faklı - Caine hariç)

= (354/365)^59 * (363/364)^58

= (%85.1) * (%85.3)

= %72.5

"Hem Doc'la hem de benimle aynı günde doğan birinin olmama olasılığı %72.5. Yani böyle birinin olması olasılığı %27.5."

Olasılık(C&D aynı gün) = 1 - Olasılık(farklı gün)

= %100 - %72.5

= %27.5

"Peki son soru: Sınıfta iki kişinin aynı günde doğmuş olma olasılığı nedir? Peki," dedi Caine tahtaya dönerek, "diyelim ki bizim farklı günlerde doğmuş olduğumuzu bilmiyoruz, aynı işlemi yapıyoruz: Yani bizim aynı günde doğmuş olma olasılığımızı hesaplarken yaptığımız işlemi. Sonra sınıftaki her öğrenci için bunu tekrarlıyoruz, her seferinde de gün sayısından bir gün eksiltiyoruz."

Olasılık(hiç kimse başkasıyla aynı günde doğmadı)

= (364/365) * (363/365) * (362/365) * ... * (306/365)

= 0.006

= %0.6

"Demek ki bu sınıftaki iki kişinin aynı günde doğmamış olma olasılığı %0.6, yani iki kişinin aynı günde doğmuş olma olasılığı %99.4."

"Bir dakika ama," diye karşı çıktı Mark. (Not: Mark bir öğrenci)

"Aklınıza takılan bir şey mi var?"

"Arkadaşınız yanılabilir."

"İnançsız biri var aramızda demek. Yani bana Olasılık Teoresi'ne inanmadığınızı mı söylemeye çalışıyorsunuz?é

"Yüzde yüz inanmıyorum." dedi Mark pis pis sırıtarak.

"İmansız!" diye bağırdı Doc, sanki kilisede vaaz veriyormuş gibi ellerini kaldırarak. "Kardeşlerim, aramızda bir imansız var! Bu kulun ruhunu huzura kavuşturalım, onu kurtaralım! Ocak'ta doğan herkes ayağa kalksın."

Dört öğrenci ayağa kalktı. "Arka sıradakilerden başlayarak herkes doğum gününü söylesin."

Kimse aynı gün doğmamıştı.

....Şubat doğumlular kalkıp doğum günlerini söylesinler."

Bu sefer beş öğrenci kalktı. Kimse aynı günde doğmamıştı. Mart, Nisan, Mayıs ve Haziran'da da aynı günde doğan yoktu. Mark kendinden emin bir şekilde sırıtıyordu artık. Sonra sıra Temmuz doğumlulara geldi.

Sıska bir mühendislik öğrencisi: "3 Temmuz," dedi.

Uzun boylu, atletik yapılı, kısa saçlı bir öğrenci, "Temmuz'un 12'si dedi."

"Hey, ben de Temmuz'un 12'sinde doğdum, dedi pembe tişörtlü çekik gözlü bir kız."

Doc gülümsüyordu; kollarını iki yana açıp eğilerek selam verdi.

"İşte size kanıt."

Bunu kendi açımdan daha pratik bir şekilde size anlatmam gerekirse. 1 den başlayarak 365 kağıda rakamları yazın ve bir kavanozun içine atın. Sonra kavanozdan 59 tane kağıt çekmeye başlayın ve her çektiğiniz kağıdın rakamını bir yere not edin ve tekrar o kavanozun içine atın. O zaman en az aynı rakamı tekrar çekme şansınızın ne kadar yüksek olduğunu anlayabilirsiniz. :)

Bu yazıyı yazarken şans eseri youtube.com da 5N1K programında Adem Fawer in konuk olduğunu gördüm, bu videoyuda sizlerle paylaşmak istedim. Alın okuyun.