İlk görünce insan ister istemez gülüyor.
Damatlık giymiş bir adam düşün. Ama ceketin üstünde o klasik sade şıklık yok. Önünde logo, kolunda logo, arkasında logo. Sanki düğüne değil de yerel bir sponsorluk anlaşmasının imza törenine gelmiş gibi.
Denizli’de yaşanan olay buydu. Ramazan Bekrek isimli damat, düğün masraflarını hafifletmek için damatlığına yaklaşık 20 firmanın reklamını aldı. Haberlere göre bu yolla düğün maliyetinin yaklaşık dörtte birini karşılamış.
İlk bakışta “bu kadar da olmaz” dedirtiyor. Sonra insan biraz duruyor.
Çünkü mesele sadece komik bir damatlık değil.
Bugün evlenmek kağıt üstünde iki insanın hayatını birleştirmesi gibi anlatılıyor ama işin kasaya bakan tarafı hiç öyle romantik değil. Salon, gelinlik, damatlık, fotoğrafçı, kuaför, ev eşyası, altın derken düğün dediğin şey küçük çaplı ekonomik operasyona dönmüş durumda. İnsan evlenmiyor da sanki şirket açılışı yapıyor.
O yüzden bu olaya sadece “reklam panosu olmuş” diye bakmak biraz kolay. Evet, görüntü absürt. Hatta baya absürt. Ama insanların önemli bir kısmının buna kızmak yerine “adam haklı” demesi daha ilginç.
Eskiden düğünde damada takı takılırdı. Şimdi neredeyse damada logo takılmış gibi. Komik cümle ama memleketin hali de biraz böyle zaten. Her şeyin maliyeti büyüdükçe insanlar da kendi çapında çözüm arıyor. Bazen çözüm gerçekten çözüm oluyor, bazen de sosyal medyanın önüne düşen tuhaf bir görüntüye dönüşüyor.
Bu iş sadece Türkiye’ye özgü de değil. Yurt dışında da düğününü sponsorlarla hafifletmeye çalışan insanlar var. Influencer düğünlerinde marka işbirlikleri ve sponsorlu detaylar zaten konuşuluyor. Fenomen yapınca “işbirliği” deniyor, normal insan yapınca “çaresizlik mi, zekice fikir mi?” diye tartışıyoruz.
Reklam zaten uzun zamandır hayatımızın içinde. Telefondan çıkıyor, videodan çıkıyor, maç formasından çıkıyor. Şimdi yavaş yavaş özel günlerin kenarına da ilişiyor. Bugün damatlığın kolunda gördüğümüz logo, yarın düğün paketlerinde “sponsorlu seçenek” diye karşımıza çıkarsa şaşırır mıyız, emin değilim.
İnsanı biraz orası kurcalıyor.
Çünkü insan özel gününün biraz reklamsız kalmasını ister. En azından düğün gününde, insanın üstünde sevdiğinin eli olsun, sponsorun logosu değil. Ama bir yandan da faturalar böyle konuşunca, romantizm bazen masanın bir ucuna oturup susuyor.
Ben bu damada çok kızamadım.
Güldüm, garipsedim, biraz da hak verdim. Bence asıl mesele damadın damatlığı değil; insanı kendi düğününde bile reklam düşünmeye iten zamanın kendisi.
Bugün bize şaka gibi geliyor.
Yarın normalleşirse, işte o zaman gerçekten düşünmek lazım.
Yorum Yaz