Eskiden yeni telefon çıkınca insan gerçekten merak ederdi. Kamerası nasıl, ekranı nasıl, hızı nasıl diye bakardık. Hatta bazen mağazada eline alınca bile “vay be” dedirtirdi.
Şimdi o his biraz azaldı.
Yeni model çıkıyor, tanıtım yapılıyor, kamera biraz daha iyi, işlemci biraz daha güçlü, ekran biraz daha parlak. Kağıt üstünde hepsi güzel. Ama insanın içinde eski heyecan pek kıpırdamıyor. Bence bunun sebebi telefonların kötüleşmesi değil. Tam tersine, telefonlar fazla olgunlaştı.
Bir şey hayatımıza ilk girdiğinde büyüsü başka oluyor. Akıllı telefon da öyleydi. İlk defa cebimizden internete girmek, haritaya bakmak, fotoğraf çekip hemen paylaşmak, oyun oynamak büyük şeylerdi. Şimdi bunların hepsi normal. Hatta telefon bozulunca “teknoloji elimden gitti” demiyoruz, “günlük hayatım aksadı” diyoruz. Aradaki fark büyük.
Zaten bugün telefon dediğimiz şey artık kimsenin hayatında kenarda duran bir cihaz değil. Türkiye’de mobil bağlantı sayısı 81 milyonun üstünde olunca bunu daha net görüyorsun. Telefon özel bir merak eşyası olmaktan çıkmış, hayatın normal parçası olmuş. Elektrik gibi, su gibi, banka kartı gibi. Sürekli yanında olunca da ister istemez büyüsü biraz kaçıyor. Orta yaşlı bir insan telefonsuzda yaşayabilirim dediğinde ve telefonu tuşluya çevirdiğinde hayatının bir çok alanında zorluk yaşayacağını görebilir. Ben yaşadım ondan biliyorum. :)
Bir de orta seviye telefon meselesi var. Eskiden pahalı telefonla ucuz telefon arasında gerçekten uçurum vardı. Kamera farkı belli olurdu, ekran farkı belli olurdu, uygulama açılışında bile fark hissedilirdi. Şimdi iyi bir orta segment telefonla mesajlaşıyorsun, video izliyorsun, fotoğraf çekiyorsun, bankaya giriyorsun, navigasyon açıyorsun. Daha ne yapsın garibim, çay mı demlesin?
Bu durgunluk sadece bizim hissettiğimiz bir şey de değil aslında. Dünya telefon pazarı da eskisi gibi koşmuyor. 2025’te büyüme yüzde 2 civarında kalmış. Yani piyasa hâlâ yaşıyor, tamam; ama eski “yeni model çıktı, herkes ona bakıyor” havası artık yok.
Üstüne telefonların kullanım ömrü de uzadı. Eskiden iki sene geçince insan “tamam, bu artık eskidi” diye düşünürdü. Şimdi bazı markalar 7 yıla kadar güncelleme desteğinden bahsediyor. Apple tarafında da uzun kullanım zaten yıllardır güçlü bir taraf. Yani telefon hemen gözden çıkarılacak bir cihaz olmaktan uzaklaşıyor. Bu iyi bir şey ama yeni model alma bahanesini de biraz zayıflatıyor.
Bana göre asıl mesele şu: telefonlar gelişmeyi bırakmadı, sadece bizim ihtiyacımızı çoktan yakaladı.
Bundan sonra yeni telefonlar yine çıkacak, yine daha güçlü olacak, yine reklamları dönecek. Ama eski heyecanın geri gelmesi için sadece daha iyi kamera yetmez. İnsana yeniden “bu benim günlük hayatımı gerçekten değiştirecek” dedirtmesi lazım.
Yoksa yeni telefon güzel olur, hızlı olur, pahalı olur.
Ama insan yine de içinden şunu geçirir:
“Tamam da, benim elimdeki de zaten işimi görüyor.”
Yorum Yaz